The Story of Yody
Step into this café and the entire galaxy shifts. Star Wars is everywhere — and one look around tells you the owner has pledged full allegiance to the Galactic Empire.
Behind a compact coffee bar packed wall-to-wall with action figures stands a tall, good-humoured young man named Yod. Helmets and masks line every surface — Anakin Skywalker, Darth Vader, the beloved Stormtrooper. My eye caught one in particular.
"That one — Boba... Boba what was it?"
He looked up from his drip, eyes lighting up. "Boba Fett!"
"You know Boba Fett?!" he said, visibly delighted. "Hardly anyone ever points at that one."
(In my head: it's a pretty famous character... but maybe Chiang Mai visitors just don't ask. Or maybe they already know and don't need to. 😅*)*
And that was the beginning of a conversation that never really stopped.
Yody — as he came to be called, after a foreign professor struggled to pronounce "Yod" — talked about everything. The Star Wars figure collection (a glance around the shop confirmed financial ruin was already complete). A Khunying Chadchart figurine. A custom-made figure of himself. 🤣 A limited-edition Darth Vader ceremonial fan — only 50 in existence — plus monk-robed Darth in various poses.
Then the vinyl records. He collects widely, across genres, and shared a gem of trivia: Japanese pressings produce a softer, gentler sound than standard records, because Japanese listeners don't play music loud and don't want to disturb their neighbours — so Japanese-pressed vinyl is actually mastered quieter and smoother. (True? Someone please verify. 😄*)* He also mentioned the long paper obi strips that come only with Japanese releases — and how they inspired the label design for his own coffee beans.
Then Britpop — Blur, Oasis, Pulp. He asked if I knew Shed Seven. I said yes — Ocean Pie. His eyes went wide. "You're the real thing!" 😄
(I thought: the age gap explains it all. Britpop was our K-pop — everyone knew every band. But I let him have his moment.)
We talked films. Ewan McGregor came up. Things went on a long time after that.
At some point his mother — quietly doing the accounts nearby — laughed and said: "It's rare for anyone to actually talk with him like this. I can never follow what he's saying. I'm just glad someone finally can." Yod added, grinning: "It's not just Mum. My wife doesn't get it either." 😂
In a short time that somehow felt long, Yody mentioned he studied engineering at Thammasat — then apparently spent time abroad, which is where "Yody" came from. But he doesn't work in engineering. He roasts coffee now, because he loves it.
When he entered the coffee world, he noticed everyone seemed to believe the only path to recognition was winning competitions — collect trophies, get a name, earn your place. He disagreed. He believed there were other ways to build something meaningful. Success doesn't have to follow a single route.
So he built his own. Starting from what he loved — vinyl records and Star Wars — he designed the name, the logo, the packaging, the shop's entire identity. Coffee bean names drawn from wordplay, parody, and clever twists on their origins. Labels that feel strange, fun, and impossible to forget. All of it powered purely by passion and a mind that clearly enjoys itself.
Then he pointed to a large roll of red packing tape used to seal orders — printed with the word SUDYORD, in a font that looked unmistakably like Supreme.
"I love streetwear. Supreme means 'the best,' right? And my name is Yod. Put them together — Sudyord — and it just works without trying too hard."
I wanted to bow.
Online orders keep coming in steadily, he said. People are starting to find him. The brand is growing — quietly, on its own terms.
To me, Yody is more interesting than any award-winning barista on any world stage. He's someone with a dream, walking toward it in the way only he could have designed — because he understood, earlier than most, that there's never just one path.
Sudyord. Completely earned.
Thank you to Um for recommending this place and bringing Yody and me into each other's orbit. A cool shop, a great conversation, and genuinely excellent coffee. Nothing more needed.
#ChiangMaiWay
Thai Version
เรื่องของ โยดี้ (Yody)
ร้านกาแฟที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอวกาศแห่งจักรวาลสตาร์วอร์ส มองดูรอบๆก็รู้ว่า เจ้าของร้านต้องสวามิภักดิ์ต่อจักรวรรดิ์กาแลคติกอย่างแน่นอน
ชายหนุ่มสูงใหญ่ หน้าตาสนุกสนานชื่อ "ยอด" ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์กาแฟไซส์ย่อม แต่อัดแน่นไปด้วยแอคชั่นฟิกเกอร์จากสตาร์วอร์ แซมด้วยมุมแผ่นเสียง เครื่องเสียงเล็กๆและสาระพัดของจิปาถะ ชายหนุ่มออกเสียงทักทายตามมารยาท เราตะลึงมองไปรอบๆร้านเห็นหน้ากากแบบเฮลเมทหลากหลายบทบาท ล้วนแต่มาจากสตาร์วอร์ส ไม่ว่าจะเป็น Anakin Skywalker, Darth Veder หรือตัวละครธรรมด๊าธรรมดา แต่เป็นขวัญใจหลายๆคนอย่าง Stormtrooper สะดุดไปที่หน้ากากอันนึง เลยชี้ขึ้นไปแล้วบอกว่า "อันนี้โบบา... โบบาอะไรนะ?" ... ชายหนุ่มกำลังง่วนกับการดริปกาแฟ เงยหน้ามาด้วยแววตาอันน่าพิศวง "Boba Fett ครับ!"พี่ๆๆๆ พี่รู้จักโบบา เฟตต์ด้วยเหรอ??? โอ้โหหหห นี่น้อยคนนะที่จะมาทักหน้ากากอันนี้ แปลว่าพี่นี่ไม่ธรรมดาาา ... (
คิดในใจ.. มันก็ตัวละครดังอยู่นะ โบบา เฟตต์เนี่ย คนเชียงใหม่หรือนักท่องเที่ยวเค้าอาจจะไม่ค่อยอินกะสตาร์วอร์สป่ะ หรือเค้าอาจจะไม่ถาม เพราะเค้ารู้จักน่ะ)...หลังจากนั้น โยดี้ (หรือยอด ผู้ชายที่ยืนอยู่หลังบาร์นั่นแหล่ะ) ก็คุยฟุ้งไม่หยุด ไม่ใช่แค่เรื่องสตาร์วอร์ส แต่เป็นสาระพัดร้อยล้านพันเรื่อง.ตั้งแต่เรื่องการสะสมฟิกเกอร์สตาร์วอร์ (มองไปรอบๆร้าน คือล้มละลายไปแล้วแน่นอน) ไปจนถึงฟิกเกอร์ชัชชาติ ไปจนถึงฟิกเกอร์รูปนายโยดี้ ที่ไปสั่งทำเป็นรูปตัวเอง 
(ยังสงสัยว่าเค้ามีแฟนด้อมไหม?) .ตาลปัตรดาร์ธเวเดอร์ ลิมิเต็ดที่มีแค่ 50 อันรวมไปถึงฟิกเกอร์-ปฏิมากรรมหลวงพี่ดาร์ธในลีลาต่างๆ.แผ่นเสียงหลากหลายแนวดนตรีที่นายโยดี้สะสม แถมเกร็ดความรู้มาด้วยว่า แผ่นเสียงญี่ปุ่นเสียงจะนุ่มละมุนฟังเพราะกว่าแผ่นเสียงทั่วไป เพราะคนญี่ปุ่นเค้าไม่ฟังเพลงเสียงดัง และเค้าไม่อยากกวนเพื่อนบ้าน แผ่นเสียงที่ผลิตญี่ปุ่นเลยต้องทำให้เสียงมันนุ่มและเบากว่าแผ่นปกติ!!! (จริงเหรอเนี่ยยยย??? วานผู้รู้บอกหน่อย 555) ไปจนถึงแถบกระดาษยาวๆบนแผ่นเสียงที่มีเฉพาะที่ขายที่ญี่ปุ่น ที่อินสไปร์ให้โยดี้เอามาทำเป็นแถบฉลากเมล็ดกาแฟ.ไปจนถึงเพลงบริทป๊อป ประเภทวง blur, oasis, pulp บลาๆๆๆ โยดี้ถามเราว่ารู้จัก Shed Seven ไหม .... เราบอกรู้จัก เพลงนั้นไง ocean pie.. โยดี้ตื่นเต้นมากกก บอกพี่นี่ตัวจริงๆๆๆๆๆ 555 (ขำโยดี้นะ ดูตื่นเต้นง่ายมาก อะไรจะปานนั้น แค่วงบริทป๊อปเอง อยากบอกโยดี้ว่าวัยมันต่างกันไง สมัยเราคือบริทป๊อปก็เหมือน เค-ป๊อปยุคนี้แหล่ะ ทุกคนรู้จักทุกวง 55) คุยไปเรื่อย... ไปจนถึงเรื่องหนัง เราชอบหนัง ยวน แมคเกรเกอร์เหมือนกัน ก็เลยคุยกันยาวววว .คุยกันจนแม่โยดี้ขำ (พอดีแม่นั่งคิดบัญชีร้านอยู่แถวๆนั้น) แม่บอกว่า นานๆยอดจะมีคนมาคุยด้วยซักที คุยกะแม่ก็ไม่รู้เรื่อง แม่ดีใจที่มีคนมารับช่วงต่อ 555555 
ยอดบอกว่าไม่ใช่แค่แม่ .. เมียก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง 555...ในเวลาอันแสนสั้นแต่คุยกันจนคุ้นเคย โยดี้เล่าว่าเค้าเรียนที่วิศวะ ธรรมศาสตร์ (แล้วคงไปต่อเมืองนอกหรืออะไรซักอย่าง เพราะที่มาของชื่อ "โยดี้"ก็คืออาจารย์ฝรั่งเรียก"ยอด"ไม่ได้) แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำงานเกี่ยวกับวิศวะเลย มาคั่วกาแฟแทน (555) เพราะชอบกาแฟ พอมาสายกาแฟ เค้ารู้สึกว่าการจะประสบความสำเร็จในสายกาแฟ ก็ต้องไปชนะ ได้รางวัลอะไรซักอย่าง ทุกคนถึงจะมีชื่อเสียง มีหน้ามีตาในวงการ แต่เค้าไม่คิดอย่างนั้น เค้าคิดว่ามันมีทางอื่นๆที่คนเราจะประสบความสำเร็จได้โดยที่ไม่ต้องไปแข่งเวทีไหนก็ได้ ... ไม่จำเป็นที่คนเราจะประสบความสำเร็จด้วยทางเดียว.เค้าเลยคิดชื่อ โลโก้ แพคเกจจิ้ง ธีมร้านเจ๋งๆ โดยการเริ่มจากสิ่งที่ชอบคือแผ่นเสียงกับสตาร์วอร์ส มาถึงตรงนี้ ฟังแล้วทึ่งในความคิดโยดี้มากๆ ทำไมเราทุกคนต้องตามแพทเทิร์น ตามระบบสังคมไปหมด ในเมื่อเราสามารถสร้างทางเดินของตัวเองได้... สัมผัสได้ถึง แพชชั่นอันแรงกล้าและความสนุกคิด สนุกทำของโยดี้จริงๆ.โยดี้เริ่มจากการทำฉลาก แพคเกจจิ้งและโลโก้แบบ สตาร์วอร์สพาโรดี้ (คือภาพล้อเลียน) เพราะเค้าชอบสตาร์วอร์ส และคนส่วนใหญ่ก็รู้จักสตาร์วอร์ส โลโก้ก็มาจากแผ่นเสียงที่เค้าชอบ ชื่อเมล็ดกาแฟต่างๆเค้าก็ตั้งชื่อและดีไซน์ฉลากมาจากการล้อเลียน เล่นคำ หรือการพลิกแพลงจากแหล่งที่มา ทำให้ดูแปลกตา สนุกสนาน น่าจดจำ ทั้งหมดนี้ล้วนใช้พลังความคิดสร้างสรรค์ที่มาจากแพชชั่นล้วนๆ Amazing มากๆ...ถามโยดี้ว่าทุกวันนี้ขายดีไหม โยดี้บอกว่ามีคนสั่งเมล็ดมาเรื่อยๆนะ เน้นขายออนไลน์ คนก็เริ่มรู้จักมากขึ้น เค้าชี้ไปที่เทปกาวตั้งใหญ่ ที่เอาไว้ซีลพัสดุ เป็นเทปกาวสีแดงพิมพ์ว่า "Sudyord" ฟอนต์ละม้ายคล้าย "Supreme" โยดี้บอกว่า ผมชอบแนวสตรีท ... สุพรีม มันก็แปลว่าสุดยอดใช่ไหมพี่ แล้วผมชื่อยอดไง พอเอามาเล่น มันก็ดูไม่ต้องพยายามมาก...โอ้โฮๆๆๆๆๆๆ มันเอาทุกเม็ด!ทึ่งในความพลิกแพลงของน้องยอดจริงๆ อยากกราบความเท่ ความสนุกคิด ความสนุกทำ ยกตำแหน่งคนมันส์ประจำปี 2022 ให้โยดี้เลย...สำหรับเราโยดี้เป็นคนเจ๋งจริงๆ เจ๋งกว่าบาริสต้าที่ได้รางวัลในเวทีโลกเสียอีก ในสายตาเรา เค้าคือคนที่มีความฝัน เดินตามความฝัน ไขว่คว้าความฝัน และความฝันนั้นไม่จำเป็นต้องมีหนทางเดียว.สมกับคำว่า "Sudyord" จริงๆ!
ขอบคุณ Um Laorauvirodge ที่แนะนำร้านนี้ พาให้เรากับโยดี้โคจรมาพบกัน ร้านเท่ คุยสนุก แถมกาแฟดี (ดีมากๆซะด้วย) ไม่มีอะไรจะเจ๋งไปกว่านี้อีกแล้ว
#วิถีซีเอ็นเอ๊กซ์
Cho
A young Hmong woman who speaks English with remarkable fluency — living in a village far from everywhere.
What struck me most was how effortlessly she communicated. Throughout this entire trip across Vietnam — tracing vernacular houses through remote corners of the country — almost no one spoke English at all. Then Cho appeared, and the relief was immediate. She also welcomed us in the most fitting way possible: rice wine, served against the cold.
When we checked out, she miscalculated the bill — off by several hundred thousand dong. Which meant she had to get on a motorbike and chase us down for several kilometres.
Bad luck for me. Good luck for her that she caught up in time. 😄
Lào Cai, Vietnam
Thai Version
โช
.
สาวชาวม้งพูดภาษาอังกฤษฉะฉาน อยู่ในหมู่บ้านอันห่างไกลผู้คน
.
ประทับใจในความคล่องแคล่ว ฉะฉานในการสื่อสาร เพราะตลอดทริปเวียดนามแบบตระเวณดูบ้านพื้นถิ่นนี้ แทบไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้เลย
พอมาเจอน้องม้งคนนี้ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นทันที แถมเธอยังต้อนรับด้วย Rice wine แก้หนาวอย่างดีอีกด้วย.
ตอนออกจากที่พัก น้องโชคิดตังค์ผิดไปหลายแสนดอง ทำให้ต้องขี่มอเตอร์ไซค์ตามออกมาอีกหลายกิโล
โชคร้ายของพี่ แต่เป็นโชคดีของน้องที่ขี่ตามมาทัน 5555 in Lào Cai, Vietnam.
Mama Qu — A Hmong Auntie
She was bustling around the homestay with the energy of someone who owns every room she walks into — whether or not she actually does.
But the moment I asked for a photo and she struck a pose immediately — no hesitation, no shyness, full presence — I knew. This woman is not ordinary.
We couldn't exchange a single word that made sense to either of us. But the second I finished taking her photo, she walked straight over, checked the shot herself, and then asked to take one together.
No translation needed for that.
Mama Qu. Absolutely not ordinary. 😄
Lào Cai, Vietnam
#WithRespect
Thai Version
มาม่า คู
คุณป้าชาวม้ง
.
คุณป้าเดินป่วนเปี้ยนอยู่ใน homestay ไม่แน่ใจว่าป้าเป็นเจ้าของหรือไม่ แต่ดูจากการขอถ่ายรูป แล้วโพสท่านี้ทันที ก็รู้ว่าป้าต้องเป็นมนุษย์ไม่ธรรมดาแน่ๆ
.
แม้จะสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง แต่พอถ่ายรูปป้าเสร็จ ป้าก็เดินมาขอเช็ครูปและขอถ่ายคู่กับเราด้วย รู้สึกทันทีเลยว่ามาม่า คูไม่ธรรมดาจริงๆ 555
.
#ด้วยความเคารพ— in Lào Cai, Vietnam.