P Adul — The Sharp-Eyed Sidecar Rider of Ao Nang, Krabi
The moment I climbed aboard, I went straight to household economics. Krabi sidecars aren't cheap — minimum two hundred baht a ride — and I genuinely wanted to know how the man behind the handlebars thinks about that number.
Since COVID, he said, everything has fallen. Krabi hotels that used to charge hundreds of thousands a night are now going for a few thousand. 😵 (I filed that away with a quiet question mark. 🤔*)*
Society has shifted too, he continued. When business dries up and people get poorer, they walk into 7-Eleven and live off whatever's on the shelf. "That's what people eat now," he said. "Because the economy is bad."
I asked — quietly — what do you eat, Phi?
He smiled just slightly. "Home-cooked food. Never 7-Eleven."
I teased him: so that makes you the rich one around here. 😄
He held the smile and said he gets by. Lives simply. Rides his motorbike. That's enough.
Then the topic shifted — from household economics to political science.
"Fixing poverty in Thailand is actually easy," he said. "Politicians just need to stop stealing. That's all it takes."
I asked: how do you make that happen?
He turned to look at me. Eyes steady, cool, completely certain.
"Execute them." 😅
"Look at Malaysia. Their laws are serious. A politician steps out of line — it's a big deal. Thailand needs to be like that. Break the rules, face the heaviest punishment. No exceptions."
He kept going, with the same edge in his voice:
"Thai politics is weak. Every new government comes in and changes the laws. Changes the laws. What does that actually fix? Because every single one of them comes in already planning to break the rules — so they change the laws to cover themselves. Round and round. No progress. Ever."
I glanced out at the roadside. Campaign banners. Another election coming.
I was about to ask who he'd vote for — and follow up on how a law with real teeth could ever actually happen here — but we arrived at the destination before I could. 🤣
When I went to transfer the fare, he had one last thing to say:
"Whoever you're transferring to, whoever's receiving — don't forget to confirm and show them the screen, yeah?" 🤣🤣
Yes, P. Happy New Year. May business be good. May you never need 7-Eleven. 😄
#AStrangerWorthRespecting
Thai Version
พี่อดุลย์ หนุ่มคมเข้มสามล้อพ่วงข้าง แห่งอ่าวนางเมืองกระบี่
.
.
.
ด้วยความที่สามล้อพ่วงข้างที่กระบี่ราคาแพงมาก พอเรากระโดดขึ้นสามล้อปุ๊บ เราก็เริ่มเปิดประเด็นเศรษฐศาสตร์ครัวเรือนทันที 555 อยากรู้ว่าคนขับสามล้อค่าโดยสารขั้นต่ำสองร้อยนี่ เค้าคิดยังไงกัน?
.
.
.
พี่แกบอกว่าตั้งแต่โควิดมาเศรษฐกิจไม่ดี รายได้ตกลงเยอะ กระบี่นะ จากโรงแรมคืนละหลายแสนเหลือคืนละไม่กี่พัน
(... ขนาดนั้นเลยเหรออออ ฟังไปก็แอบสงสัย... 
)พี่แกบ่นต่อว่า เดี๋ยวนี้สังคมก็เปลี่ยนไป พอค้าขายไม่ดี คนจนลง ก็เดินเข้าเซเว่น กินแต่ของเซเว่นก็อยู่ได้ (เออ... อันนี้น่าคิด) คนสมัยนี้กินกันแต่เซเว่น เพราะเศรษฐกิจไม่ดี.... เลยถามพี่แกเบาๆ... แล้วพี่กินอาหารอะไร? พี่แกแอบยิ้ม ... กินอาหารทำเอง ไม่กินเซเว่น .... เลยแซวแกนิดนึง... โหหหหห งั้นพี่ก็เป็นคนรวยสิ ไม่กินเซเว่น 5555
.
พี่แกอมยิ้ม แล้วแกก็บอกว่าแกพออยู่พอกิน อยู่แบบพอเพียง ขับมอไซค์แค่นี้ก็พออยู่ได้แล้ว
.
.
.
แล้วแกก็เปลี่ยนเรื่อง จากเศรษฐศาสตร์ครัวเรือนไปเป็นหมวดการเมือง.... แกบอกว่าจริงๆนะ จะแก้ความยากจนคนไทยนี่ง่ายมาก!! แค่นักการเมืองไม่โกงก็จบละ! ... เลยถามแกว่าจะทำไงให้นักการเมืองไม่โกง?
.
แกหันมามอง ตาเป็นประกาย พูดอย่างเด็ดเดี่ยวสายตาเย็นชา แต่มีเป้าหมาย.... ว่า " ป ร ะ ห า ร ชี วิ ต "
นี่! ดูอย่างมาเลย์สิ! กฎหมายเค้าจริงจังมากนะ นักการเมืองทำอะไรผิดนี่ เป็นเรื่องใหญ่เลย ไทยเราก็ต้องเป็นแบบนี้! ใครทำผิดจับลงโทษสถานหนักเลย!!.
แล้วพี่แกก็พูดต่ออย่างดุดัน
.
การเมืองไทยอ่ะ! มันอ่อนแอ! เปลี่ยนมากี่รัฐบาลก็แก้กฎหมาย แก้กฎหมาย! แก้แล้วได้อะไร ?? คนใหม่เข้ามาก็แก้ .... รู้ไม๊ว่าทำไมเค้าชอบแก้กฎหมายกัน?... แกหันมาถามแบบคนชำนาญทาง ไม่มองถนนก็ได้
.
ก็... ใครเข้ามาก็ทำผิดไงงงงง ผิดก็แก้ ผิดก็แก้ วนไปแบบนั้น มันก็ไม่เจริญซะทีไงงงงงงงงง
.
.
.
หันมองออกไปนอกถนน เห็นป้ายหาเสียง เตรียมการเลือกตั้งครั้งใหม่... กะจะถามแกว่า แล้วพี่จะเลือกใคร? อยากถามแกต่อด้วยว่า แกคิดว่าจะทำยังไงให้กฎหมายแรงๆมันเกิด? แต่เสียดาย ดันถึงจุดหมายปลายทางซะก่อน
.
ท้ายสุดจะโอนค่ารถให้พี่ พี่แกทิ้งท้ายว่า... จะโอนให้ใคร จะรับใครโอนอย่าลืมกดยืนยันแล้วให้ดูจอด้วยน้าาาา
.
.
.
จ่ะ พี่
สวัสดีปีใหม่ ขอให้ค้าขายดีๆ ไม่ต้องกินเซเว่นนะพี่.
.
.
#คนแปลกหน้าที่เคารพ
Petri — The Viking Guide
The Santa Claus Express pulled into Rovaniemi just after eight in the evening — well past prime aurora-hunting hours.
We had one night in Lapland. We'd spent the journey trying every platform: TripAdvisor, Get Your Guide, direct websites, Google Maps listings. Every guide was unavailable at nine o'clock. We were nearly ready to give up.
Then, somewhere in a random Google Maps search, a listing appeared — three photos, no reviews, a sparse website, and a phone number. 😅 I sent a WhatsApp message into the unknown.
The fear was real. No platform. No safety net. But Finland is supposed to be safe. Fine. Let's risk it.
He replied quickly. Tonight would likely be heavily overcast — less than 20% chance of seeing anything. Did we still want to go? How many?
Two of us. One night only. We understand the conditions. But we want the experience of the hunt — and if the sky cooperates, wonderful.
He said: I'll pick you up at nine. The price he named was surprisingly reasonable — far below anything on TripAdvisor. Which, instead of reassuring me, made me more anxious. Was this a scam? Were two Asian tourists about to be found buried in a Finnish forest? 😂
We Googled his number obsessively while waiting. Instead of praying for the northern lights, I found myself praying for one thing only: please let this guide be a good person. 😄
At nine o'clock exactly, a large Viking-built man named Petri appeared in the hotel lobby.
We climbed into the car. A beat of dead silence. I remembered reading somewhere that if you talk constantly, bad people don't have time to think about hurting you. Within seconds I had vaulted into the front seat and launched into the most animated broken-English conversation of my life. My travel companion sat comfortably in the back like a dignified passenger. 😄
Petri's English was hesitant — he kept apologising for it. I told him to stop: his English was better than mine. 😄
He was deeply curious about Thailand. We were deeply curious about Finland. The moment the language barrier softened, the whole trip transformed — less a hunt for green light in the sky, more an exchange of two people from opposite ends of the earth, comparing notes on how life works where they're from.
Are Finns really the happiest people in the world?
He thought about it. "I don't know — I've never lived anywhere else. I've been in Rovaniemi my whole life. I'm not sure what I have counts as happy. We just do our work. Do it well. That's about it."
Are you happy in your work?
"Work is work. You wake up, you do it. But what makes me happy is when people come to hunt the lights — and they actually see them. They get the photo. They go home smiling. That's when I feel it."
He kept reminding us, gently and honestly, that tonight might give us nothing. He knew the conditions. He tried anyway — checking apps, driving us to several locations, working the odds as best he could.
We kept telling him not to worry. He kept trying regardless.
Then he turned the questions around.
"Is life good in Thailand? Are you happy?"
I couldn't quite answer either. I said: at least there's no snow burying everything. Food is cheap and easy to find. Life moves more smoothly in some ways. But it's what you're used to, mostly.
"Is it easy to live there alone? As a single person?"
(I quietly wondered if he was planning a retirement move. 😄*)*
Then, with the careful phrasing of someone repeating something they'd heard: "I've heard Thailand has... a lot of service girls. My friends told me."
There it was. The inevitable question. 😄
(I thought about asking whether Finland had none — but decided not to provoke a Viking. 😄*)*
I answered honestly: it exists, but it isn't the whole country. Every country has something like it. It depends what you choose to focus on. And Thailand has a great deal more worth seeing — come and find out for yourself.
He asked what I did for work. I told him: architect. Design. Actually, the real reason I came was to look at buildings — the northern lights were always just fate. 😊
That opened the education conversation. Finland's system, he confirmed without hesitation, is free — all the way through, for everyone.
I told him about Thailand's tuition fees — international school rates reaching hundreds of thousands to a million baht per term.
"Amazing Thailand," he said, with genuine bewilderment. 😄
The whole night passed like that. Life, work, food, education, happiness — two people from countries neither of them fully understood, comparing quietly in the dark.
Who was happier? Still couldn't say.
Petri said life here is simple enough. But whether simple means happy — he couldn't answer that either. Wake up late, go out, come back. No suffering. But he couldn't be sure that counted as happiness.
I found myself wondering: maybe when you have no real sorrow, you can't quite name what happiness feels like.
We came home without seeing a single flicker of northern light. 😅
Before dropping us off, Petri drove a small detour through a residential complex designed by Alvar Aalto — he didn't want us to leave empty-handed. In the dark, in the snow, I pressed my face against the car window and saw almost nothing. 😂 But the gesture was everything.
Kiitos, Petri.
(He taught me the word. Finnish for thank you. Pronounced: Kii~~~tos — the first syllable long and drawn out.)
#AStrangerWorthRespecting
Thai Version
#คนแปลกหน้าที่เคารพ
รถไฟสาย Santa Claus Express พาเรามาถึง Rovaniemi ประมาณ 2 ทุ่มกว่า ซึ่งก็เลยเวลา"ล่า" แสงเหนือไปมากๆแล้วเรามีเวลาอยู่ Lapland ไม่นาน ระหว่างทางเราพยายามติดต่อนักล่าแสงเหนือหลายราย แต่ทุกรายก็ไม่สามารถมารับเราได้ตอน 3 ทุ่ม พยายามจนจะเลิกล้มแล้ว ตามถามมาตั้งแต่ Trip advisor / get your guide / เว็บไซต์ / ไปจนถึงติดต่อตรงใน Google Map... จนแล้วจนรอด ก็ไม่มีใครสามารถมารับเราที่โรงแรมได้เลยสักรายเราจิ้มมั่วๆใน google map เจอรายนึง มีรูปอยู่ 3 รูป ไม่มีรีวิว มีเว็บแบบแห้งๆ
แต่มีเบอร์โทร เลยลอง Whatsapp ติดต่อไปดู ... ก็แอบกลัวอยู่นะ ติดต่อตรงโดยไม่มีแพลตฟอร์มรองรับ แต่ก็ลองเสี่ยงดู! เค้าว่าฟินแลนด์เป็นดินแดนปลอดภัย!... เอาวะ!!!สักพักเค้าตอบกลับมา บอกว่าคืนนี้น่าจะเมฆมาก โอกาสเห็นแสงน้อย อาจจะมีไม่ถึง 20% ด้วยซ้ำ... ยังอยากไปไหม? ไปกันกี่คน?เราก็ตอบกลับไปว่าไปกัน 2 คน มีเวลาคืนเดียว เราเข้าใจคอนดิชั่นของลมฟ้าอากาศดี แต่ก็หวังว่าเราจะมีโชค... เรามีเวลาน้อย แต่อยากสัมผัสการตามล่า จริงๆ ได้เห็นแสงเหนือก็อยากนะ...ถ้าโชคดี แต่การได้สัมผัสการตาม"ล่า" นี่น่าสนใจมากกว่า เราอยากรู้มาตลอดว่า มันเป็นยังไง 
อย่างที่ทุกคนรู้ ค่าตัวนักล่าและค่ารถตามล่าก็ราคาเอาเรื่องอยู่ ยิ่งเป็น private tour ไปกัน 2 คน แล้วปุบปับซะด้วย ราคาก็ยิ่งพุ่ง แต่ก็....นะ ไหนๆก็มาแล้ว...ไกด์ก็ตอบว่าโอเค เดี๋ยวเค้าไปรับที่โรงแรม 3 ทุ่มเจอกัน ด้วยสนนราคาที่เราต้องประหลาดใจ เพราะมันไม่แพงเลยเมื่อเทียบกับใน Tripadvisor .... แต่แทนที่จะดีใจ เรากลับยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่.... มันเป็น scam รึเปล่าวะ !?!! ไม่ใช่... พรุ่งนี้ออกข่าว นักท่องเที่ยวเอเชีย 2 คนถูกหมกหิมะท่ามกลางความหนาวเย็นในป่าที่ไหนสักที่ในฟินแลนด์นะ! 
...ได้ไกด์แล้ว.... แต่กลัวค่ะ.... บอกตรงๆ.ปรึกษากันอยู่สักพัก ถ้าไม่เอา โอกาสหน้าก็คงอีกนาน หรืออาจจะไม่มี... แล้วเราก็ไม่ได้โฟกัสว่า"ต้อง"เห็นแสงเหนือ แต่เราอยากได้ประสบการณ์มากกว่าระหว่างนั้นเราก็ง่วนอยู่กับการเอาเบอร์ไกด์ไปเสิร์ชเนตอย่างนอยด์ๆ 55555 พร้อมภาวนา.... แทนที่จะภาวนาให้เห็นแสงเหนือ เราภาวนาอย่างหนักว่า ขอให้ไกด์มันเป็นคนดีเถ๊อะะะะะะ 555555 ช่วงนี้ยิ่งได้ยินพวกคนท้องถิ่นบ่นเรื่อง ผู้อพยพบ่อยด้วย... ถ้าแฝงตัวเข้ามา จะทำยังไง๊ !!! 
...ภาวนาไปภาวนามา... ในที่สุดไกด์ทรงไวกิ้งร่างใหญ่ชื่อ Petri ก็มาเจอเราที่โรงแรมตอน 3 ทุ่ม หลังจากทักทายกันตามปกติ อธิบายวิธีการล่าแสงเหนือ อธิบายเงื่อนไขของ ลม ฟ้า อากาศ อย่างคร่าวๆแล้ว เค้าก็พาเราขึ้นรถ ออกตามล่าหาแสงสีเขียวกันทันที.โดดขึ้นรถ...ความเงียบแบบเด๊ดแอร์ก็ไหลเข้ามาแว๊บนึง!.... เคยอ่านเจอมาว่า ถ้าเรามีมนุษยสัมพันธ์ดี คุยเยอะๆ คนร้ายจะไม่มีเวลาไปคิดเรื่องทำร้ายเรา... ทันทีทันใด เราก็โดดจะเบาะหลังไปนั่งประกบไกด์เลยค่ะ ใช้ภาษาอังกฤษ snake snake fish fish ของเราคุยแหลก ส่วนหนูโพก็นั่งหลังเป็นคุณนายแบบสบายๆไป 55...ระหว่างทางที่ไป ทั้งมืด ทั้งเงียบ อยู่กัน 3 คน (คือ Petri เป็นทั้งไกด์ทั้งคนขับ) ในรถ ไม่ใช่แค่เราพยายามชวนเค้าคุย เค้าก็พยายามชวนเราคุยเหมือนกัน Petri พูดภาณาอังกฤษได้ แต่ก็ตะกุกตะกักหน่อยๆ เค้าพยายามขอโทษเราเรื่องการสื่อสารภาษาอังกฤษ แต่เราก็บอกว่า... ขอโทษทำไม เค้าพูดอังกฤษดีกว่าเราอีก 55555555 ...Petri สนใจใคร่รู้เรื่องประเทศไทยมาก ถามหลายอย่าง เหมือนที่เราก็ใคร่รู้เรื่องของชาวฟินแลนด์ ทันที่กำแพงทางภาษาทลายลง.. แทนที่ทริปนี้จะมุ่งไปที่แสงเหนือ มันกลับเป็นเหมือนการเดินทางเพื่อแลกเปลี่ยนทัศนคติในมุมมองของแต่ละชนชาติมากกว่า...เราเริ่มถาม Petri สัพเพเหระ ก่อนที่จะมาตัดเข้าคำถามว่า ชาวฟินแลนด์มีความสุขที่สุดในโลกจริงเหรอ? Petri ตอบน่าสนใจ เค้าบอกว่า เค้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะไม่เคยไปอยู่ประเทศอื่น เค้าอยู่ Rovaniemi มาทั้งชีวิต ไม่รู้ว่าที่ใช้ชีวิตอยู่มันเรียก happy ไหม แต่ก็คงไม่ขนาดที่คนทั้งโลกพูดว่า คนฟินแลนด์มีความสุขที่สุดหรอก.. เราก็แค่ทำงานของเราไป ทำให้ดี มันก็เท่านั้นเราเลยถามต่อว่า แล้วกับงานล่ะ ยูแฮปปี้ไหม? Petri บอกว่า งานก็งานอ่ะนะ งานก็เหมือนๆกัน ตื่นมาแล้วก็ทำงาน แต่ความแฮปปี้เค้าอยู่ที่ ได้เห็นคนมาล่าแสงเหนือประสบความสำเร็จในการล่ามากกว่า .... ก็คือได้เห็นแสงเหนือ ได้ภาพสวยๆ และมีรอยยิ้มกลับบ้านไป นั่นแหล่ะเค้าถึงจะมีความสุข.แล้วเค้าก็พร่ำบอกเราตลอดเวลาว่าคืนนี้เราอาจจะไม่ได้เห็นแสงเหนือ...เค้าอยากให้เราได้เห็นแสงเหนือ แต่ตัวเค้ารู้ดี ว่าคืนนี้ มันยากมาก... ในฐานะไกด์ เค้าพยายามทำให้ดีที่สุด พยายามแจ้งเรา ให้เราดูแอพ และขับพาเราไปตามที่ต่างๆที่เค้าคิดว่ามันน่าจะเป็นไปได้...ในขณะเดียวกัน เราก็พยายามยอกเค้าว่า ไม่ต้องซีเรียส เราเข้าใจ ไม่คาดหวัง.... แต่ Petri ก็ยังพยายาม...ถึงคราว Petri ถามกลับบ้าง เค้าถามว่า ชีวิตที่ไทยเป็นอย่างไร แฮปปี้ไหม .... เราก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ได้แค่ตอบว่า อย่างน้อยๆ ก็ไม่มีหิมะหนาท่วมเท่าที่นี่ เดินทางสบาย ใช้ชีวิตสะดวกกว่า เพราะข้าวปลาอาหารราคาไม่แพง หากินก็ง่าย แต่ก็แล้วแต่... คงเป็นความเคยชินมากกว่าแล้วเค้าก็ถามต่อว่า แล้วคนโสดใช้ชีวิตอยู่ไทยแลนด์สบายไหม ... ก็ตอบไปตามความเข้าใจ ก็สบายนะ ถ้ายูกินง่าย อยู่ง่าย (แอบสงสัย จะวางแผนมา retire ที่นี่รึยังไง 555) ใน Bangkok ก็อาจจะลำบากหน่อย คงเหมือน Capital city ทุกที่ละมั้ง แต่ถ้าต่างจังหวัด แบบ Rovaniemi นี่ อยู่สบายนะ, I think.เงียบไปสักพัก เค้าก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า.....เคยได้ว่าไทยแลนด์มีสาวบริการเยอะใช่ไหม? เพื่อนๆไอบอกมา.ว่าแล้ว... คำถามนี้ต้องมา 555 .... (กะจะถามกลับว่าแล้วประเทศยูไม่มีเลยรึไง แต่กลัวจะบันดาลโทสะชาวไวกิ้ง เลยสงบปากไว้ดีกว่า 555) ก็ตอบไปตามที่คิดได้ตอนนั้น.... คิดว่ามีทุกที่ละนะ ทุกประเทศก็คงจะมีหมด เพียงแต่คนจะไปโฟกัสที่สิ่งไหน มันมีแหล่ะ แต่ไม่ได้เป็นทั้งหมดของประเทศไทย แต่ก็ไม่ปฏิเสธ 555 (สาวไทยก็คงแซ่บ ร้อนแรงในสายตาชาวต่างชาติละนะ ประเด็นนี้ถึงเป็นเรื่องแรกๆที่เค้านึกถึงประเทศเรา 555 ) ก็บอกต่อว่า นอกจากเรื่องนี้เราก็มีเรื่องอื่นๆที่น่าสนใจอีกเยอะนะ ยูลองหาเวลาไปเที่ยวดู สัมผัสด้วยตัวเองคงดีกว่า... อีกอย่างหนึ่ง ที่ไทยคงมีความต่างเรื่อง education ด้วย มันทำให้รายได้ในแต่ละอาชีพต่างกันPetri เลยถามต่อว่าแล้วเราทำงานอะไร ก็ตอบว่าเป็นสถาปนิก ทำงานออกแบบ... แท้จริง เป้าหมายของเราคือมาชมสถาปัตยกรรม แสงเหนือเป็นเพียงโชคชะตา 
แล้วเราเลยถามต่อว่า ได้ยินว่าการศึกษาที่ฟินแลนด์ดีมากใช่ไหม เค้าตอบอย่างหนักแน่นว่า ใช่เลย ทุกคนเรียนฟรี ฟรีไปยาวๆเราเลยบอกว่าที่ไทย เสียค่าเทอม แต่จะมากน้อยแล้วแต่ความป๊อปปูล่าร์ของโรงเรียน... (กลับมาค้นข้อมูลต่อ ของไทยก็มีเรียนฟรี 15 ปี เป็นนโยบายที่เราไม่รู้เลย เพราะรอบตัวมีแต่คนที่มีลูก แล้วต้องขวนขวายเข้าอินเตอร์ สารภาพอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่เคยเห็นเด็กเรียนฟรีในวงโคจรเราเลย …เลยไม่รู้ว่าจริงๆ เรียนฟรีก็มีแฮะ)เค้าถามต่อว่าค่าเทอมประมาณเท่าไหร่ ก็บอกเค้าไปคร่าวๆ ถ้าเรียนอินเตอร์ก็เทอมละหลายแสน ถึงล้านนะ เค้าก็อุทานแบบ... อะเมซิ่งไทนแลนด์ ขึ้นมา! 555นี่แหล่ะ ความต่าง......ค่ำคืนนั้นตลอดการล่าแสงเหนือเราคุยกันสัพเพเหระ ในเรื่องของประเทศที่เราทั้ง 2 ต่างก็ไม่คุ้นเคยพอๆกัน ตั้งแต่เรื่องชีวิต การศึกษา การงาน ไปจนถึงอาหารการกิน...ก็ตอบไม่ได้อีกเหมือนกันว่าใครมีความสุขกว่าใคร Petri บอกว่า อยู่ที่นี่ก็ง่ายๆ แต่จะถามถึงความแฮปปี้ เค้าก็ตอบไม่ได้ ขีวิตเค้ามีแต่ตื่นมาตอนดึก ทำงาน พาคนออกไป แล้วก็กลับมา วนไปอย่างนั้น เค้าไม่เดือดร้อน แต่เค้าก็ไม่รู้ว่า... นั่นคือความสุขรึเปล่า....เราได้แต่สงสัย หรือเพราะเค้าไม่มีความทุกข์... เค้าจึงไม่อาจเรียก "ความสุข" ได้เต็มปาก...ก่อนกลับแบบไม่ได้เห็นแม้แต่เงาแสงเหนือ Petri ขับวนไปพาเราไปดูกลุ่มอาคาร apartment complex ที่ออกแบบโดย Alvar Aalto เค้าคงไม่อยากให้เราผิดหวัง แต่ในความมืดมิดและหิมะปกคลุม พยายามเอาหน้าแนบหน้าต่างรถ แต่ก็มองไม่เห็นอะไรอยู่ดี 555 ... แต่อย่างน้อยก็ขอบคุณในความตั้งใจKiitos !!!! ในภาษาฟินนิช แปลว่าขอบคุณ(Petri สอนมา พร้อมสอนออกเสียงให้ถูกต้องด้วย ออกเสียงว่า กี~~~โต๊ส คำวา กี เน้นลากเสียงยาว)Uncle Hasan — An Iranian Worth Respecting
I went to Finland and didn't finish writing about the strangers I met there — because war broke out first. That pulled my thoughts back to another stranger, from another trip entirely. An Iranian man named Hasan.
We met on a business trip to Italy in 2017 — organised by the Italian Embassy. Designers, architects, interior designers, engineers, and assorted creative professionals from around the world. Around fifty people, perhaps more, combined age probably well past two thousand. 😄
That trip revealed something important: when you gather a full two buses of experienced designers and architects together — people who can read a building with a single glance — the entertainment level is something else entirely. 😂
Uncle Hasan was a significant part of that entertainment.
Every time the group had an official activity, he vanished. Completely. With the reliable consistency of a student who's made a career of skipping class. A master of the quiet disappearance.
The trip had plenty of social events — cross-cultural dinners, evening gatherings. At one of them, he must have spotted two small dark-haired Smurf-sized figures standing among a sea of taller people, and walked straight over.
"Where you come from?"
Bangkok.
That word. Everywhere in the world, without exception, it opens doors. Hasan lit up immediately.
He was from Tehran, he said. Tehran is beautiful. You must come visit. If you ever go, tell me first.
To this day, the visit still hasn't happened.
After that night, wherever the Thai contingent appeared, Hasan appeared nearby. We became the unofficial anchor of his social orbit — except, of course, during official programming. 😄
I finally asked where he kept disappearing to.
"Taking the train to Milan. Shopping for my wife."
What he was going to Milan to buy, every single day, was Hermès. 🤣🤣🤣
He adored his wife. Words weren't enough — he pulled out his phone to show her photo. Classically Persian beauty, sharp and striking. Their daughter had inherited every bit of it and was working as a model. Hasan himself was a structural engineer.
The last night of the trip was a Gala Dinner at Casa Vecchio in Verona. Everyone dressed properly. The room was formal and still. Seating had been arranged by name, round tables of ten.
Hasan arrived, saw that we were seated at different tables, picked up his chair, and inserted himself between us without a moment's hesitation. 🤣🤣🤣🤣
The table sat eleven that night. Another table sat nine. The serving staff spent the entire evening visibly confused. 😄
Hasan did not care even slightly. He wanted to sit with the Bangkok people. That was final.
Before we parted that night, he announced he had a Precious Gift for us.
He'd been disappearing to Milan for Hermès every day. He clearly had money. He was warm and generous. In my imagination, this gift was already becoming something significant — perhaps something Persian and princely and wrapped in silk.
He produced a box. Wooden, carved, old-looking. The kind of box that carries weight and history. The edges were beautifully finished. It looked expensive and ancient and full of meaning.
I opened it.
Pistachios. 😂😂😂😂😂😂😂
He's Iranian. Nuts are life. 😄
But honestly — those pistachios became one of the better memories of the whole trip. Because after receiving them, we had snacks. And snacks go with Italian beer. And Italian beer stretched across several more evenings with Hasan.
We stayed connected on Instagram after that. Through COVID too, messages still came and went.
Then the unrest in Iran began.
I sent Hasan a message.
Nearly two weeks have passed.
He hasn't replied.
I'm still waiting. And I hope, with everything, that Uncle Hasan is safe.
🙏
Thai Version
ลุงฮาซาน ชาวอิหร่านที่นับถือ
.
ไปฟินแลนด์ยังเขียนคนแปลกหน้าไม่ครบ ก็เกิดสงครามซะก่อน เลยหวนนึกถึง #คนแปลกหน้าที่เคารพ ชาวอิหร่าน 1 ท่าน ชื่อ Hasan
.
.
.
เราเจอลุงฮาซานตอนไป business trip ทริปอิตาลี (ปี 2017) จัดโดยสถานฑูตอิตาลี ซึ่งทริปนั้นน่าจะมีนักออกแบบ สถาปนิก อินทีเรียร์ดีไซน์เนอร์ วิศวกร และผู้ประกอบอาชีพในแวดวงประมาณนี้ รวมๆกันน่าจะราวๆ 50 คน (หรือมากกว่านั้น) จากทั่วโลก อายุอานามรวมๆกันก็เกินสองพัน 5555555 ทริปนั้นเหมือนเป็นทริปเบิกเนตร เบิกเนตรว่า.... มนุษย์หมวดหมู่นี้ ไม่ว่าจะเท่าไหร่ รวมตัวกันถึงไหน บันเทิงถึงนั่นนนนนน....
.
ลองคิดดู มนุษย์ประเภทนักออกแบบ สถาปัตย์ อินทีเรียร์ วิศวกรรุ่นที่มีประสบการณ์แน่นแล้ว แค่กระพริบตาก็อ่านงานออก มารวมตัวกันไม่ต่ำกว่าสองคันรถบัส มันจะบันเทิงระดับไหน
.
ลุงฮาซานเป็นหนึ่งในความบันเทิงของเรา เพราะทุกครั้งที่คณะทัวร์ไปทำกิจกรรมแบบทางการ ลุงแกจะหายไปทู๊กกกกที หายไปแบบพวกหนุ่มหลังห้องที่ชอบโดดเรียนอะไรแบบนั้น คือลุงแกจะแว๊บบบบบเก่งมาก
.
แล้วทริปนั้นปาร์ตี้ก็ค่อนข้างเยอะ ต้องร่วมโต๊ะสังสรรค์ข้ามชาติกันตลอด ลุงแกคงเห็นมนุษย์สเมิร์ฟตัวจิ๋วหัวดำ ยืนกันเป็นจุดดำๆเล็กๆท่ามกลางชาวโลก ลุงแกก็เดินเข้ามาเลย....
.
แวร์ ยู คัม ฟรอม?
.
แบงคอก
.
.
.
เท่านั้นแหล่ะะะะะะะะะ! แบงคอกเหมือนคำศักดิ์สิทธิ์ !! พูดที่ไหน ทุกคนก็พร้อมใจจะเฟรนด์ลี่ที่นั่น! ส่วนฮาซาน มาจากอิหร่าน แกบอกว่าเตหะรานสวยมาก อยากให้เราไปเที่ยว... ถ้ามีโอกาสได้ไป ให้บอกแกนะ!
จนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีโอกาสได้ไป
หลังจากนั้น เรากับฮาซานก็สนิทกัน มีสเมิร์ฟชาวไทยที่ไหนต้องมีลุงฮาซานวนเวียนอยู่แถวนั้น (ยกเว้นตอนทำกิจกรรมทางการ, 555)
เราเลยถามลุงว่า ฮาซานชอบหายไปไหนตอนทำกิจกรรม?
แกตอบว่า นั่งรถไฟไปซื้อของให้เมียที่มิลาน
(ของที่ลุงโดดกิจกรรมนั่งไปซื้อให้เมียทุกวี่วันคือไปตามหาซื้อ Hermes
).
.
.
รักเมียมากกกกกกกกกกกกกกกก
ตอบอย่างเดียวไม่พอ เปิดรูปเมียให้ดูด้วย สวยคมตามแบบฉบับชาวเปอร์เซีย ลูกสาวแกก็สวยได้แม่ แถมมีอาชีพเป็นนางแบบด้วย ส่วนฮาซานเป็นวิศวกรโครงสร้าง
.
.
.
ลุงฮาซานชอบพวกเรามากกกกกก ครั้งสุดท้ายที่เจอฮาซาน คืนนั้นเป็นคืนงานเลี้ยงจบงาน เป็น Gala Dinner ทุกคนแต่งตัวกัน Proper มาก สำรวมและสงบเงี่ยมเพราะไปทาน dinner กันที่ Casa Vecchio ใน Verona
ที่นั่งจะถูกเซตไว้ตามชื่อ ตามโต๊ะ เป็นโต๊ะกลม โต๊ะละ 10 ที่ พอลุงฮาซานเห็นเรากับลุงนั่งกันคนละโต๊ะ .... แกยกเก้าอี้มานั่งแทรกทันที!
เหวออออออ กันทั้งโต๊ะ 555 แต่ฮาซานไม่ยอมย้าย จะนั่งกับพวกเรา 555
สรุปคืนนั้นเลยมี 1 โต๊ะ นั่ง 11 คน และมี 1 โต๊ะที่เหลือ 9 สร้างความงงงวยให้พนักงานเสิร์ฟอาหารมาก 55555
แต่ลุงโนสนโนแคร์ ลุงอยากนั่งกะชาวบางกอก
.
.
.
คืนนั้นก่อนจะแยกย้าย ลุงบอกว่าลุงมี Precious Gift มาให้ เห็นแกไปซื้อ Hermes ไอ่เรารึก็แอบฝันไปไกล อุ๊ยยย! ลุงมีของขวัญ ลุงรักเรา ลุงดูรวย ลุงอาจจะเป็นแนว prince of persia ก็ได้นะ...
ลุงหยิบกล่องมา 1 กล่อง เป็นกล่องไม้ฉลุ เก็บขอบอย่างดี ดูไม่ใหม่ ดูขลัง และดูเลอค่า
.
.
.
ดีใจมาก ในใจแอบลุ้น....
.
.
.
เปิดมาเป็น...
ถั่วพิสตาชิโอ้ !!!!
.
.
.
... โอเครรรรรร แกก็เป็นแขกอ่ะนะ ถั่วคือชีวิต 555555
จะว่าไป... ถั่วนั่นก็เป็นความทรงจำที่ดีของเราเหมือนกันนะ เพราะหลังจากได้รับถั่วจากฮาซาน เราก็มีกับแกล้ม แกล้มเบียร์อิตาเลี่ยนไปอีกหลายมื้อ
.
.
.
หลังจากวันนั้นเรากะฮาซานก็เป็นเพื่อนกันใน ig หนูโพ ก็ keep in touch กันมาเรื่อยๆ ช่วงโควิดก็ยังติดต่อกัน
เมื่อไม่นานมานี้ .. หลังข่าวความวุ่นวายในอิหร่าน เราติดต่อลุงฮาซานไป... เป็นเวลาเกือบสองสัปดาห์แล้วที่ฮาซานเงียบ ไม่ตอบกลับมาเลย...
.
.
.
เรายังคงรอให้ลุงตอบมา และหวังว่าลุงฮาซานจะปลอดภัย
.
#คนแปลกหน้าที่เคารพ